2 godzin temu
Ciemno, za oknem deszcz uderza w parapet, błyskawica rozświetla pokój i słyszysz grzmot – to znak. Znak, byś włączył swoje PlayStation 1 i zanurzył się w grze, którą spowija gęsta mgła, dokładnie taka jak na zewnątrz. Wczuj się w klimat gier, które mają straszyć – PSX Horror.
Problemy twórców
Zacznijmy od tego, w jaki sposób twórcy osiągnęli efekt tak dużej i gęstej mgły, która nadała grom z tego okresu styl tworzący tę estetykę. Technologia w XXI wieku rozwija się błyskawicznie, ale do postępu potrzebny jest pierwszy krok.
W czasach, gdy konsole do gier raczkowały, używano różnych zabiegów, by gry chodziły płynnie. Deweloperzy musieli zmagać się z ograniczeniami sprzętowymi, jakimi była odległość ładowania się terenu. Potrzebowali sposobu, który odciąży konsolę i sprawi, iż nie będzie trzeba patrzeć na pojawiające się nagle tekstury.
W taki sposób wymyślili mgłę (oraz inną perspektywę gracza, jak np. w grach z serii Crash Bandicoot), która skutecznie zakrywała otaczający świat oraz nie obciążała sprzętu. Szarość nisko zawieszonej chmury nadawała mroczny, niepokojący klimat, który towarzyszył graczom przez całą rozgrywkę.
Paleta kolorów
Jak prezentują się kolory gier z tamtego okresu? Otóż wyblakłe, pastelowe i nierzadko brudne barwy nadawały ciężki klimat. Szarości bardzo zaznaczały swoją obecność np. w Silent Hill, który jest wręcz core’owym przykładem estetyki PSX Horror.
Bardzo dobrym przykładem z SH (Silent Hill) jest Pyramid Head – potwór, który goni gracza i ma zamiast głowy piramidę (jak wskazuje nazwa). Pomimo iż wśród graczy funkcjonuje rzadziej używana nazwa, Red Pyramid Thing, bardziej przyjęło się pierwsze przytoczone określenie. Kolor czerwony jest tu tak bardzo wyblakły i nie odznacza się znacząco w wyglądzie postaci, co idealnie ukazuje występującą wtedy paletę.
Bój się
Cała estetyka ma dawać efekt grozy, który towarzyszy Ci od menu głównego aż po sam ending gry. Zostało to przeniesione na plakaty czy przeróżne banery. To, co dodaje stylowi grozy, jest bardzo widoczne podczas przeglądania grafik z tej estetyki – mowa o jakości postaci.
Nie o jakości, z jaką zostały napisane charaktery, a o jakości tekstur. Przywodzą one na myśl niedokończone lub niezaładowane modele. Wszystko się zlewa i jest niewyraźne, przez co uderza w nas uczucie nostalgii. Cała estetyka PSX Horror została stworzona, by przypominać sobie to, co stare, i doświadczać uczucia grozy.
