Nawet nie spojrzę na GTA VI

1 godzina temu

Od kilkunastu godzin internet żyje jednym wydarzeniem. Relacje minuta po minucie z Nowej Zelandii, poradniki dotyczące zmiany regionu konsoli, żeby uruchomić grę nieco wcześniej, porównania płynności na PlayStation 5 i Xbox Series X|S. Po trzynastu latach od premiery poprzedniej części wreszcie nadeszło Grand Theft Auto VI.

Miliony ludzi na całym świecie czekają na ten moment z autentyczną ekscytacją. I bardzo dobrze. Ja jednak nie zamierzam w GTA VI zagrać. Co więcej, prawdopodobnie choćby nie obejrzę pierwszych minut rozgrywki. Nie dlatego, iż mam coś przeciwko tej grze. Powód jest znacznie prostszy, a jednocześnie dużo bardziej skomplikowany. Przez te trzynaście lat zmienił się świat. Ale przede wszystkim zmieniłem się ja.

Trzynaście lat to kawał ludzkiego życia

17 września 2013 roku na rynku debiutowało GTA V. Dzisiaj tamta data wydaje się niemal prehistorią cyfrowej rozrywki. Ale spróbujmy na moment odłożyć na bok procesory, karty graficzne, rozdzielczości i liczbę klatek na sekundę. Spójrzmy na te trzynaście lat nie przez pryzmat technologii, ale zwykłego ludzkiego życia.

Dzieci, których we wrześniu 2013 roku nie było jeszcze na świecie, dziś mają po dwanaście, trzynaście lat. Chodzą do szkoły, mają swoje pasje, przyjaźnie, pierwsze rozczarowania i marzenia. Dla nich GTA V jest czymś, co istniało od zawsze. Tak jak dla mojego pokolenia istniały pewne filmy, piosenki czy książki, których premiery nie pamiętaliśmy, bo po prostu przyszliśmy na świat później.

A my? Przez te trzynaście lat zdążyliśmy przeżyć rzeczy, których nie sposób zmieścić w żadnej recenzji gry. Zmienialiśmy pracę, mieszkania, samochody i telefony. Niektórzy zakładali rodziny, inni żegnali rodziców. Ktoś po raz pierwszy zakochał się naprawdę, ktoś inny nauczył się żyć po rozstaniu. Przyszła pandemia, potem pełnoskalowa wojna za naszą wschodnią granicą. Świat, który w 2013 roku wydawał się w miarę przewidywalny, pokazał nam, jak bardzo potrafi zaskakiwać.

Ale przecież nasze życie nie składa się wyłącznie z wielkich wydarzeń. Znacznie więcej miejsca zajmują w nim rzeczy pozornie błahe. Niedzielne śniadania, rozmowy przy kuchennym stole, spacery bez konkretnego celu. Wieczory, kiedy jesteśmy tak zmęczeni, iż jedyne, na co mamy ochotę, to usiąść w fotelu i przez chwilę niczego nie musieć. Niektóre z tych chwil pamiętamy lepiej niż wydarzenia, którymi żyły wszystkie serwisy informacyjne.

Trzynaście lat. Niby tylko odstęp między premierami dwóch gier. A przecież dla wszystkich z nas to ogromny kawał własnej, niepowtarzalnej historii.

Nie przestałem lubić gier. Przestałem na nie czekać

Nie zamierzam udawać, iż gry komputerowe są rozrywką gorszą od książek, filmów czy muzyki. Byłoby to zresztą absurdalne z mojej strony. Od dziesięcioleci zajmuję się technologią i doskonale wiem, ile talentu, pracy, pomysłowości i zwykłej ludzkiej pasji potrzeba, żeby stworzyć tak złożony świat jak ten, który przygotowało Rockstar.

Jestem przekonany, iż GTA VI będzie imponującym osiągnięciem technicznym. Być może również wybitną grą. Nie mam żadnego powodu, by życzyć jej porażki, a ludziom czekającym na premierę odbierać przyjemność z odkrywania kolejnego Vice City. Niech grają, eksplorują, zachwycają się detalami i opowiadają znajomym o swoich przygodach. Sam doskonale rozumiem tę radość. Tyle iż gdzieś po drodze, zupełnie niepostrzeżenie, przestałem jej potrzebować.

Nie było żadnego przełomowego momentu. Nie obudziłem się któregoś ranka z postanowieniem, iż od dziś jestem zbyt dorosły na gry. Nic z tych rzeczy. Po prostu kolejne premiery zaczęły wywoływać we mnie coraz mniejsze emocje. Tytuły, które kiedyś natychmiast trafiałyby na moją listę zakupów, dziś przyjmuję z życzliwym zainteresowaniem, ale bez potrzeby osobistego uczestnictwa. I wiecie co? Wcale mi tego nie brakuje.

To chyba jedna z ciekawszych rzeczy, których uczymy się z wiekiem. Nie wszystko, co kiedyś nas fascynowało, musi fascynować nas do końca życia. Można kochać pewien rodzaj muzyki, a później odkryć zupełnie inne brzmienia. Można przez lata pochłaniać książki jednego autora, by pewnego dnia odłożyć jego najnowszą powieść po kilku stronach. Można wreszcie kiedyś z niecierpliwością czekać na kolejną odsłonę GTA, a trzynaście lat później wzruszyć ramionami na wiadomość o jej premierze.

Nie ma w tym ani zdrady dawnych zainteresowań, ani szczególnej życiowej mądrości. Jest po prostu zmiana.

Coraz bardziej cenię rzeczy, których nie da się policzyć

Kiedy jesteśmy młodsi, często mamy wrażenie, iż czasu jest nieskończenie wiele. Zawsze znajdzie się następny weekend, kolejny wieczór, jeszcze jedna okazja. Z biegiem lat zaczynamy jednak rozumieć coś, co wcześniej znaliśmy wyłącznie jako banalne powiedzenie: czasu nie da się odłożyć na później.

Nie chodzi o to, iż kilka godzin spędzonych przy konsoli to czas stracony. Absolutnie nie. jeżeli ktoś odpoczywa w ten sposób, jeżeli daje mu to radość, emocje albo pozwala na chwilę oderwać się od codziennych problemów, to właśnie dobrze wykorzystał swój czas. Ja po prostu zacząłem inaczej rozdzielać własny.

Coraz częściej większą przyjemność sprawia mi spokojna rozmowa niż kolejna technologiczna sensacja. Czasem wolę posłuchać muzyki, nie robiąc przy tym absolutnie niczego innego. Innym razem przejść się po mieście, zajrzeć do księgarni albo usiąść z kimś bliskim przy herbacie. Bez planu, bez harmonogramu, bez poczucia, iż za chwilę powinienem zająć się czymś bardziej produktywnym.

Takie chwile nie mają liczników osiągnięć. Nie zdobywa się za nie punktów doświadczenia, nie odblokowuje nowych poziomów ani nie otrzymuje cyfrowych odznak. A mimo to potrafią znaczyć więcej, niż początkowo przypuszczamy.

Być może właśnie dlatego nie odczuwam dziś żadnej potrzeby poznawania wirtualnego Vice City. Mam wystarczająco wiele rzeczy, którym chcę poświęcać uwagę tu, w świecie, w którym naprawdę żyję.

Nie musimy uczestniczyć we wszystkim

W epoce nieustannego przepływu informacji łatwo nabrać przekonania, iż każde wielkie wydarzenie wymaga naszej obecności. Trzeba zobaczyć najnowszy serial, poznać najgłośniejszy album, przetestować nowego telefona i oczywiście zagrać w grę, na którą internet czekał trzynaście lat. Bo przecież wszyscy będą o tym rozmawiać. Tyle iż nie musimy.

Można nie znać zakończenia najpopularniejszego serialu. Można nie obejrzeć filmu, który zdobył wszystkie możliwe nagrody. Można nie mieć pojęcia, jak wygląda rozgrywka w GTA VI. Świat się od tego nie zawali, a my nie staniemy się mniej interesującymi ludźmi.

Co więcej, nie musimy choćby uzasadniać każdej takiej decyzji. Nie wszystko, z czego rezygnujemy, wymaga manifestu. Czasem po prostu coś przestaje nas obchodzić, ponieważ w międzyczasie pojawiły się inne rzeczy, które stały się ważniejsze. I nie ma najmniejszego powodu, żeby czuć z tego powodu wyrzuty sumienia.

Mam wrażenie, iż to jedna z niedocenianych przyjemności dorosłości. Możliwość powiedzenia sobie: „To świetnie, iż inni tak się tym cieszą. Ale ja nie muszę”. Bez pogardy, bez wyższości, bez udowadniania komukolwiek, iż nasze zainteresowania są bardziej wartościowe. Każdy z nas ma przecież tylko jedno życie i własne prawo do decydowania, czym je wypełni.

Vice City nie musi już czekać

Kiedy patrzę na te trzynaście lat dzielących GTA V od GTA VI, nie myślę przede wszystkim o tym, jak bardzo rozwinęła się grafika komputerowa, jak realistycznie poruszają się postacie czy jak wielki świat zdołali zbudować programiści Rockstara.

Myślę raczej o wszystkim, co wydarzyło się w moim życiu pomiędzy tymi dwiema datami. O ludziach, o tych, którzy są i tych, których już nie ma. O rzeczach, które kiedyś uważałem za niezwykle ważne, a dziś ledwie pamiętam. I o drobiazgach, które wtedy wydawały się nieistotne, a po latach okazują się najcenniejszymi wspomnieniami. Trzynaście lat to naprawdę bardzo dużo.

Dlatego wszystkim, którzy właśnie odpalają GTA VI, życzę wspaniałej zabawy. Oby Rockstar spełnił wasze oczekiwania, a wirtualne Vice City dostarczyło wam tylu emocji, na ile liczycie. Ja tym razem nie dołączę.

Nie dlatego, iż jestem za stary na gry. Nie dlatego, iż mam ważniejsze sprawy niż inni. Po prostu przez te trzynaście lat zmieniło się to, co sprawia mi radość.

I chyba właśnie na tym polega jedna z piękniejszych stron życia: nie musimy przez całe życie pozostawać tym samym człowiekiem.

Jeśli artykuł Nawet nie spojrzę na GTA VI nie wygląda prawidłowo w Twoim czytniku RSS, to zobacz go na iMagazine.

Idź do oryginalnego materiału