Montezuma’s Revenge (2020) – recenzja (PC). Nie taka zemsta straszna, jak ją malują

W Polsce mamy znaną i zdecydowanie nielubianą klątwę faraona, w Stanach natomiast na udających się do Meksyku podróżnych czeka jej ekwiwalent – zemsta Montezumy. O nieżycie żołądka wspominam oczywiście nie bez powodu, bo Robert Jaeger w przypływie rubaszności nazwał swoją debiutancką grę właśnie na jego cześć. Na całe szczęście Montezuma’s Revenge poza tytułem z przykrymi, wakacyjnymi wspomnieniami nie ma zupełnie nic złego, ba, wręcz przeciwnie, zapewniała zdecydowanie pozytywne doznania, o czym najlepiej niech poświadczy fakt, iż po niemal 40 latach od premiery, w 2020 roku, światło dziennie ujrzała jej odświeżona wersja.

Spis Treści

• Remaster
• Rozgrywka
• Poziom trudności
• Podsumowanie

Kup Montezuma’s Revenge (2020) (PC/GOG)

Zemsta smakuje najlepiej na współcześnie

Pozwólcie, iż na samym początku wyjaśnię, o której grze mowa, bo w 2025 roku swoją premierę miały zarówno pełnoskalowy remake w postaci Montezuma’s Revenge: The 40th Anniversary Edition, jak i „małoskalowy” remake Montezuma’s Revenge: Director’s Cut, stanowiący w pewnym sensie rozszerzoną wersję oryginału. Montezuma’s Revenge z 2020 roku jest natomiast czymś pomiędzy – stworzona przez Normal Productions edycja to oryginał oddany jeden do jednego, okraszony względnie „współczesną” oprawą i garścią usprawnień, jak chociażby system zapisów (aczkolwiek podchodziłbym do niego z ograniczonym zaufaniem, bo potrafi się czasem wykrzaczyć), klasyczny tryb graficzny i szereg filtrów ekranowych. W efekcie, o ile chcecie zapoznać się z oryginałem, to właśnie ten tytuł będzie najlepszym wyborem.

Grafika taka realistyczna, iż można pomylić z prawdziwością!

Montezuma’s Revenge (2020) zdecydowanie uprzyjemnia zabawę. Wprawdzie przez cały czas można bawić się niczym czterdzieści lat temu, obserwując śmigające po ekranie piksele wielkości pięści, włączając przy tym filtry emulujące przeplot, rozmycie czy w końcu wypukły ekran, ale choćby jeżeli po kilku minutach nie zaczną Was boleć oczy, to mimo wszystko przeprojektowana oprawa wypada zwyczajnie przyjemniej i czytelniej. Nie należy spodziewać się oczywiście wodotrysków, wszakże twórcy narzucili po prostu nowe sprite’y na te oryginalne, ale dzięki temu Montezuma’s Revenge pozostaje całkiem wierne oryginałowi, choćby jeżeli czuć pewną „mobilniakowość” (zwłaszcza w fatalnym interfejsie, żywcem przeniesionym z ekranów dotykowych).

„Archeologia” z dawnych lat

Pytanie tylko, czy jest to tytuł, do którego warto to tych kilku dekadach wracać? W Montezuma’s Revenge przez cały czas tkwi wynikające z jego prostoty piękno. Jako Panama Joe wpadamy do azteckiej piramidy, by bez żadnej mapy przebić się przez setkę komnat i unikając zagrożeń ze strony fauny oraz licznych pułapek, odnaleźć drogę do znajdującej się gdzieś w czeluściach budowli komnaty pełnej skarbów. Pomimo czterdziestu lat na karku Montezuma’s Revenge wciąż dostarcza sympatycznego poczucia eksploracji i odbywania niezwykłej przygody, kiedy poszukujemy odpowiednich kluczy, zbierając przy tym skarby i power-upy oraz walcząc o życie. Zwłaszcza iż rozgrywka jest trudna i nie zawsze sprawiedliwa, bo znajdujące się u podstawy piramidy komnaty skryte są w całkowitej ciemności, o ile nie znajdziemy gdzieś po drodze pochodni.

Tryb oryginalny mimo wszystko ma w sobie sporo uroku.

Zemsta Montezumy raczej frustruje niż szkodzi

Warto przy tym pamiętać, iż choć Montezuma’s Revenge w teorii oferuje graczowi dziewięć poziomów, to w zasadzie tylko pierwsze trzy sensownie się od siebie różnią. Początkowo dostęp dostajemy wyłącznie do lewej części piramidy, później do prawej, by finalnie móc zwiedzić ją całą. Kolejne sześć poziomów to w zasadzie wariacje na temat trzeciego – nieco inne rozmieszczenie przedmiotów, nowi przeciwnicy, którzy w pewnym momencie przestają znikać po odebraniu nam życia, czy w końcu najbardziej upierdliwa ze zmian, czyli ciemność pochłaniająca kolejne piętra. Dość powiedzieć, iż finalnie wszystkie z nich poza pierwszym zwiedzać będziemy po omacku.

Montezuma’s Revenge z czasem staje się przez to zwyczajnie upierdliwe. To już i tak wystarczająco trudna gra, zwłaszcza jeżeli nie chcemy korzystać z wprowadzonej w remasterze opcji kontynuowania rozgrywki po utracie wszystkich żyć (kosztem zdobytych punktów) bądź choćby znalezionych w internecie map poziomów. Należy przy tym oczywiście brać poprawkę, iż tytuł ten powstał w czasach, kiedy sztuczne podnoszenie poziomu trudności stanowiło świetny sposób na wydłużenie czasu rozgrywki, ale zdecydowanie dało się to zrobić lepiej, w taki sposób, by choćby po latach zapuszczanie się w coraz to dalsze zakamarki piramidy sprawiały tyle samo frajdy, co na początku przygody.

Sorry, your browser doesn't support embedded videos, <a href=\"{{src}}\"> download <\/a> and watch with your favorite video player! <\/video>"}},"inView":false,"email_subject":"Sprawd\u017a ten niesamowity obrazek!","email_message":"Oto odno\u015bnik do obrazka: %%image_link%%, a oto odno\u015bnik do galerii: %%gallery_link%%","grid_type":"3","rowHeight":250,"lastRow":"justify","lightbox":"fancybox","lightbox_devices":"both"}">