Gitarowa energia, osobiste teksty i poszukiwanie sensu poza pogonią za kolejnymi wrażeniami — tak można opisać „Zew nie zen!”, debiutancki album Michała Kisielewskiego. W rozmowie z Radiem Kielce artysta opowiedział o pracy nad płytą, potrzebie grania na żywych instrumentach i o tym, dlaczego poważne tematy połączył z dynamiczną muzyką.
Tytuł krążka odnosi się do nieustannego pragnienia intensywnego przeżywania świata. Jak przyznaje muzyk, zamiast wyczekiwanego spokoju wciąż towarzyszą mu namiętności i chęć czerpania z życia.
– Wciąż nie mam w sobie tego obiecywanego i wyczekiwanego spokoju, a raczej targają mną namiętności i głód, i żądza, i chęć garściami czerpania z tego życia i ze wszystkich rozkoszy, które ono oferuje – mówił na antenie Radia Kielce.
Poważne tematy, dynamiczne brzmienie
Na albumie znalazło się dwanaście utworów. Obok ballad i popowych melodii pojawiają się ostrzejsze, punkowe fragmenty. Podstawą brzmienia są gitary, uzupełnione syntezatorami i inspiracjami muzyką lat 80. i 90. Kisielewski przyznaje, iż podczas pracy zastanawiał się, czy tak różnorodny materiał uda się połączyć w spójną całość. Muzyczna zachłanność odpowiada jednak głównemu tematowi płyty — potrzebie sięgania po wszystko naraz.
Dynamiczne aranżacje miały być przeciwwagą dla tekstów o przemijaniu, niepokoju i lęku przed śmiercią. Artysta chciał nagrać album skłaniający do refleksji, ale jednocześnie pełen energii.
Płytę przygotował z producentem i multiinstrumentalistą Jonaszem Stępniem. Niemal cały materiał został zagrany na żywych instrumentach. Jak tłumaczył Kisielewski, choćby gdy punktem wyjścia był sample, podczas pracy zastępowano go partiami instrumentalnymi i rozwijano muzyczny pomysł. Nie oznacza to niechęci do elektroniki czy rapu — sam chętnie ich słucha. W przypadku debiutu zależało mu jednak na innym charakterze nagrań.
Na zdjęciu Michał Kisielewski. / Fot. Zuza KrajewskaNajpierw pojawia się tekst
W twórczości Kisielewskiego ważne miejsce zajmuje słowo. Jego muzyka łączy rockową energię z humorem, ironicznymi puentami i romantycznymi wyznaniami. Artysta podkreśla, iż pisanie towarzyszy mu od dzieciństwa, natomiast świadoma potrzeba zajęcia się muzyką pojawiła się kilka lat temu.
– Punktem wyjścia są dla mnie zwykle teksty. Ja sobie zwykle robię bardzo, bardzo proste kompozycje muzyczne, na nich piszę teksty i dopiero potem rozwijam to już w pełne numery – wyjaśniał.
Choć w piosenkach nie brakuje pochwały przyjemności, muzyk nie traktuje ich jako wystarczającej odpowiedzi na pytanie o sens życia. W rozmowie zaznaczył, iż ważniejsze od podziałów pokoleniowych są wspólne doświadczenia: rozczarowanie obietnicami, poszukiwanie własnej drogi i stopniowe odkrywanie znaczenia bliskości.
– Ta ułuda tego, iż można zapchać się wrażeniami i to nada życiu sensu, okazała się po prostu fikcją – mówił, wskazując na przyjaźń i relacje z innymi ludźmi jako istotne źródła sensu.
Nowe utwory i koncerty
Po intensywnej pracy nad debiutem Kisielewski planuje krótki odpoczynek, ale myśli już o kolejnych nagraniach. Zapowiada nowe single na wiosnę 2027 roku i nie wyklucza wydania drugiego albumu w tym samym roku. Chciałby połączyć na nim więcej elektroniki z mocniejszym, gitarowym graniem inspirowanym brytyjskim rockiem.
W planach są również koncerty. Na scenie towarzyszy mu zespół — łącznie występuje siedem osób, a istotną częścią brzmienia są żywe instrumenty i chórki. Jak podkreśla artysta, granie z zespołem i bezpośredni kontakt z publicznością należą do najcenniejszych doświadczeń związanych z tworzeniem muzyki.

31 minut temu














